België
Dinsdag 13 mei 2025 naar Brecht
We pakken de spullen op en legen de wc en het spoelwater, legen de prullenbak en gaan nog even naar Garage Weijers, de bandenspanning controleren, gelukkig kunnen we dat zelf en na een kwartiertje gaan we dan eindelijk op weg naar Brecht, Camping de Groene Linden, zoals ons aangeraden door vriend Frits.
Het is een reis van 172 kilometer en die verloopt goed, wel even weer wennen aan een langere rit. Onderweg een lunch op een echt bankje langs de snelweg, heerlijk, zonnetje erbij, wel wat rommel rond zo'n bankje, tja....
Bijna in Brecht weet Mw. Tomtom weer een kortere route, scheelt misschien wel 1 minuut of zo, en dus komen we weer over een smal en slingerend paadje, niet eens breed
genoeg voor twee auto's, tegenliggers moeten in de berm. Vreselijk, doe er maar eens wat aan. Dan zijn we bij de camping - die aan de linkerkant van de weg is, maar we zien 'm te laat en zijn 'm al voorbij, dus even linksaf, caravan keren, maar de straat is te smal en op het erf van een leeg huis lukt het ook al niet, dus loskoppelen, mover er op en omdraaien. Na een kwartier staan we al aan de stroom op een camping met een heel vriendelijk campingbaas. Tot morgen...
Frankrijk
Woensdag 14 mei 2025 naar Wimereux
Vandaag een flinke etappe naar Wimereux, nabij Boulogne sur Mer in Frankrijk, 271 kilometer. We staan op tijd op en na een lekker ontbijt gaan we de spullen in de car
weer opruimen, de baas gedag zeggen - die er niet is - en dan op weg. Volgens Google Maps staat er - zoals altijd - ook vandaag weer een grote file rondom Antwerpen,
hoeveel extra en nutteloze reistijd gaat dat weer kosten. Maar hoe bestaat het we hebben eigenlijk nergens stil hoeven staan, alles reed rustig door en binnen een uur zijn we aardig op weg richting Gent en Oostende. Het is toch wel koffietijd en gelukkig vinden we een goede plek om even te staan, op een picknick bank lukt dat prima.
Dan rijden we na zo'n 140 kilometer Oostende binnen, ik wilde door het hart van deze stad rijden en dat lukt prima, maar was het hart van de stad ook hartverwarmend, nou eigenlijk niet, heel veel hoge appartements gebouwen en weinig karakter. We kunnen met onze car - natuurlijk nergens - een parkeerplaats vinden helaas.
We gaan door naar het Openluchtmuseum Atlanticwall Raversyde. Het parkeren lukt ook wonderwel en na een wandeling staan we bij het bezoekerscentrum. Na het betalen van
een tientje entree mogen we verder en krijgen een 'verhaal vertel ding' mee. Het werkt prima, bij elke bezienswaardigheid staat een nummer, druk je op dat nummer, dan
krijg het verhaal te horen dat van toepassing is. Het is wel fijn dat we onze boterhammen meegenomen hebben want het is veel groter dan gedacht. Al met al zijn we bijna anderhalf uur onderweg langs gebouwen, bunkers, kanonnen, luchtafweer, enz. De hele batterij was opgesteld om 'bedreigers' van zee, m.n. Engeland, af te houden.
Alles is verbonden met één hele lange slingerende tunnel, amper 180 cm hoog, dus vaak bukken, trapje op, trapje af. Het was - werd verteld - 2600 meter aan ondergrondse tunnels.
Dan gaan we door naar Wimereux nog ruim 100 km en de camping gaat echt om zeven uur dicht - Municipal, ambtenaren.... Ik meld me en de - zeer onvriendelijke mevrouw, zeg maar heks - vraagt of we gereserveerd hebben, nou heb ik wel een formulier ingevuld op hun website maar die is niet doorgekomen, ze wordt er niet frisser van. Dus gegevens invullen en naar onze plaats. Hèhè, wat een mens, zou ze wel plezier in haar werk hebben.
's Avonds maken we nog een leuke wandeling door Wimereux, ook wel genoemd "Nice van het Noorden". We gaan dat even controleren. Het is een niet onaardige stad, maar wel veel vergane glorie, vooral in de binnenstad zijn best veel verwaarloosde huizen, fraaie huizen zelfs. Aan de boulevard is dat anders, maar gezelligheid ontbreekt
nu, er staat veel wind, het wordt kouder en dus heel weinig mensen op de boulevard, maar er is nog iets anders, bijna ondefinieerbaar, er mist sfeer. Verderop zijn wel een paar restaurantjes waar redelijk wat mensen aan de diner zitten. De stad wordt ook 'op de schop' genomen, overal nieuw asfalt, nieuwe leidingen en groen-stroken. We hebben hoop, maar Nice van het Noorden, lijkt ons 'overdone'. Morgen een excursie naar Boulogne sur Mer.
Donderdag 15 mei 2025 Boulogne sur Mer
We hebben bij meerdere passanten op deze camping gevraagd wat je in Boulogne niet mag missen. Nou daar kwamen nogal wat reacties op, de een zei: het aquarium, een
ander zei de Bovenstad met kathedraal en kasteel, een andere zei dat de vismarkt zo gezellig is, weer een ander vond dat je beter kon wandelen naar Ambleteuse door de
mooie natuur. We hebben alles overwogen maar we gaan eerst naar de Bovenstad - Le Haute Boulogne. Het is een ritje van tien minuten maar Mw. Tomt weet weer een korter
weggetje, dat echter alleen door aanwonenden gebruikt mag worden, dus weer eens omkeren. Dan zou er boven een groot gratis parkeerterrein zijn, het blijkt echter volledig afgesloten en moet wel betaald worden, nou ja, het is wat als je geen keus hebt.
Het eerste dat je ziet is een obelisk, dan een soort pyramide, een Egyptische boot en een monument voor Auguste Mariette Pacha, een Franse Egyptoloog en ontdekkingsreiziger.
Om het stadje in te komen moest je vroeger natuurlijk door de stadspoort, en die is echt fors en karakteristiek te noemen. We maken een wandeling door het - toch wel kleine - stadje en lopen al snel tegen de kathedraal aan, nou die is ook niet te missen, wat een grote kerk. De entree is gratis - dat hoort ook bij een godshuis - de
crypte echter niet, nou dat missen we niet, want ze zijn toch al dood. De kathedraal is echt bijzonder, de hoge koepel, fraai gebrandschilderde ramen in het koor,
schitterend en er is ook een fraai gedenkteken aan paus Johannes Paulus - de Pool - . Natuurlijk branden we een paar kaarsjes voor familieleden die we missen en voor het geluk van onze kinderen. Na bijna een half uur staan we weer buiten op zoek naar het kasteel.
Het kasteel vinden we ook vlug en na het betalen van een nette entree gaan we er doorheen. De expositie vertelt iets over de geschiedenis van het kasteel, er is
een afdeling met veel spullen uit Franse koloniën zoals Nieuw Zeeland, Fiji en Polynesië, maar het is vooral een kunst-museum. Talloze schilderijen uit 1800 en 1900 'versieren' de muren. Er zijn werkelijk levensechte schilderijen bij waaronder ook een 'afdeling' met schilderijen van de werkende mens. Ja, die was tussen al die rijkdom, pracht en praal van de edelen gelukkig niet vergeten.
Het is inmiddels kwart voor één, in veel restaurants zitten ze al aan het drie-gangen dejeunier, wij kiezen voor een klein restaurant waar ook eenvoudige dingen op de kaart staan. Er is nog net een tafeltje voor twee vrij en we blijken te zitten naast een stel uit Amerika (de USA) waarvan de dochter nu in Amsterdam woont en werkt. Het is erg gezellig en zelfs komt Trump nog even voorbij, geen vriend van hen.
We gaan weer door de bijzondere stadspoort de auto ophalen, de kosten vallen reuze mee € 6,10 - we hadden ergens gelezen dat iemand voor 5 minuten 70 euro moest betalen - en gaan naar de Carrefour (daar hebben ze karren vol voer) wat een grote winkel, brood maar ook slippers en sokken, vanalles eigenlijk.
Een passant had de Cap to Cap route genoemd en dat lijkt ons ook wel wat van de Cap Griz Nez naar Cap Blanc Nez (feitelijk vuurtorens). We beginnen zo'n tien kilometer
boven Wimereux bij het dorp Ambleteuze waar een oud fort staat, met de voeten in zee. Het fort: Mahon, werd in 1680 gebouwd om een oorlogshaven te beschermen en het staat er
nog steeds. Dan door naar Audinghen, daar in de buurt staat de 'landmark' Cap Griz Nez. Deze - gemoderniseerde - vuurtoren is niet betreedbaar want deze maakt nu
onderdeel uit van een dienst voor de begeleiding van de scheepvaart door Het Kanaal. Maar de wandeling erheen is erg mooi. Op de terugweg helpen we nog een Frans stel, dat de weg naar hun bus kwijt was, het zal je maar gebeuren...
Eigenlijk gaat de 'route' ook nog naar Cap Blanc Nez, maar daar hebben we na deze lange dag geen puf meer voor. We gaan weer richting Wimereux maar onderweg is een klein - Frans rommelig - restaurantje. We hebben echt wel zin in een kop koffie of thee. Het zit er vol met fietsers, wel allemaal helmpje bij zich. De jongeman van de bediening weet het even niet meer, kunnen wij er nog wel bij of niet. Het wordt een ja, en dus genieten we van een lekker bakje. Terug naar de camping, we hebben de 'werkdag' wel gehad. Morgen weer een reisdag..
Vrijdag 16 mei 2025 naar Honfleur
Vandaag weer een pittige etappe, naar Honfleur, d.w.z. een camping nabij Honfleur. Het is een rit van 257 kilometer voornamelijk over de snelweg/tolweg. We hebben een voorlopige reservering bij Camping La Briquerie dus moeten we voor vier uur aankomen. Maar we hebben ook drie opties voor een route: de milieu vriendelijkste, de
kortste en de snelste route. En natuurlijk kun je zelf nog stopplaatsen invoegen. Want onderweg is nabij Étretat een toeristische attractie: de stijle rotsen bij Falaise d'Aval, waar het lijkt alsof een olifant met zijn slurf in de zee gaat. Het dubbele is, als je daarlangs gaat, duurt de reis vier uur, maar je wilt 'de attractie' ook wel bekijken en dat betekent zeker een half uur 'verblijftijd'. Daarmee komt de reistijd op vier en een half uur. Echter we hebben een caravan mee te
slepen en die moet je dus wel ergens kunnen parkeren, soms lukt dat, heel vaak ook niet. We nemen dus liever niet het risico te laat op de camping aan te komen. We kiezen de snelste weg.... Toch zijn op deze weg ook genoeg wonderen der natuur (koeien en paarden) en der techniek (de brug bij Le Havre) te bewonderen.
Het is rond drie uur als we inchecken op de camping. Car opzetten en een kopje thee ... saai hè. Dan de camping verkennen. Nou werkelijk schitterend, een restaurant en ook een zwembad - dat open is. De waterattracties, die zijn dicht, er is geen jeugd hier te vinden, alleen 'bejaarden'. Er is er één die gaat zwemmen. Dan, het is al zeven uur, bakken we de hamburgers en halen we de patat, sla erbij, weer een prima maaltijd. Morgen Honfleur bezoeken.
Zaterdag 17 mei 2025 Honfleur
De dag begint koud, heel koud, scheen gistermiddag nog de zon - ofschoon er wel een koude wind stond - vandaag is het zwaar bewolkt en gewoon koud. Dus.... we komen de car niet uit.
Na de lunch lijkt het wat lichter te worden en gaan we naar Honfleur. Maar waar parkeer je in Honfleur, het is of betaald of voor max 30 minuten. We zoeken een achteraf straatje en dat lukt, er zijn nog twee parkeerplaatsen, gewoon aan de straat, gewoon voor de huizen, heel gewoon... Dan te voet naar de oude stad, die -
natuurlijk rondom de oude haven is gebouwd. Honfleur was van oudsher - maar is nog steeds - een vissershaven. Naarmate we dichter bij de oude haven komt wordt het drukker en drukker, het is zaterdag, het is eind van de markt en het is lunchtijd en het weer begint op te klaren, zelfs een beetje zon. Je kunt over de hoofden lopen
en een plaats in een restaurant - niet dat wij dat zochten - kun je vergeten, het is overal overvol en 8 van de 10 eten mosselen. Maar al die eettentjes dat is niet het enige, elk pand is een kunstwinkel, de ene na de andere. Maar in deze 'winkels' is het veel minder druk, zeg maar leeg.... De straten zijn smal, de meeste huizen verdienen een opknapbeurt en die ene 'herkenbare' foto maken van Honfleur, dat kun je vergeten.
We zwerven ruim anderhalf uur door dit toch wel grappige stadje, waar geschiedenis nog zo herkenbaar is in de smalle straten, de bouwstijl en de kleuren. Maar waarschijnlijk onherkenbaar voor oorspronkelijk bewoners, zo vreselijk toeristisch. Dan zoeken we een barretje waar je gewoon koffie en thee kunt krijgen en met wat geluk, vinden we er één, met best lekkere koffie. Naast ons zit een 'gokverslaafde' met zijn vrouw, eerste zie je het niet, maar iedere keer haalt zij na wat overleg
een nieuwe kraskaart. Maar geen enkele keer wordt er wat gewonnen, weer even overleg met z'n vrouw en ja hoor, ze gaat weer een kaart halen. Hoe lang gaat dat door...
We gaan weer op zoek naar de auto in dit stadje met verwarrende smalle straatjes. Na een kwartier vinden we 'm en gaan naar Villerville, zo'n 10 km verderop.
Ook hier weer, waar laat je je auto, stel je gaat dit dorp binnen met een caravan, nou dan moet je 'm afbreken, want je krijgt nooit meer weg, zulke smalle straatjes.
Iets buiten het dorp is dan een betaald parkeerterrein. Voor 2 euro mag je een uur staan, nou dat lijkt ons wel genoeg. Langs een smal voetpad, verboden voor alles, komen we bij de zee met een aardig strand, waar zelfs moeders met kinderen zitten en spelen. Langs het water loopt een schitterend wandelpad tussen de zee en de hoge
'rotsen' van Villerville. Heel aardig met beton en een soort plantenbakken afgewerkt, tegen de zee.
Terug naar de camping komen we ook nog door een dorpje Cricqueboeuff met een heel bijzonder oud kerkje uit de twaalfde eeuw, gebouwd van travertin stenen die zich
bijzonder goed houden in dit zee-klimaat.
Terug naar de camping, wel eerst even tanken en een paar boodschappen.
We gaan ook - voor het eerst deze reis - uit eten in het camping restaurant, we kiezen voor een pizza... Nou dat hadden we beter niet kunnen doen, het lijkt niet op wat wij gewend zijn, het smaakt anders, zelfs wat taaiïg. Aan de restauranthouder en zijn dochter ligt het niet, ze zijn echt bijzonder aardig. We gaan terug naar de car, ons voorbereiden op de etappe van morgen, welterusten.
Zondag 18 mei 2025 naar Colleville sur Mer
Vandaag naar camping Robinson, een rit van 101 kilometer, maar het is maar net waar je langs gaat, we hebben de milieu-vriendelijkste route ingesteld. Maar voor we
vertrekken van La Briquerie moeten we natuurlijk de 'huishoudelijk' werkzaamheden doen, wc legen, afvalwaterbak legen, vuilnis legen, afrekenen - mag hier alleen contant, raar hè. Dan alles controleren, ramen dicht, tafel vastzetten, deurtjes goed dicht, koelkast op auto-accu, pootjes omhoog draaien, mover aanzetten, car aanhaken en
rijden maar. Bijzonder is dat de restauranthouder en zijn dochter klaar staan om ons uit te zwaaien - of stonden ze nou gewoon een cigaretje te roken.
Dat we een vriendelijke route gekozen hebben dat zullen we weten ook, al snel moeten we linksaf.... het bos in, een weggetje van zo'n drie meter breed, voldoende voor ons maar bij een tegenligger een probleem. Het is een werkelijk schitterende route, beetje bochtenwerk, beetje omhoog en weer omlaag, bomen overal, links en
rechts, voor en achter. Natuurlijk laat de eerste tegenligger niet lang op zich wachten, hij in de berm, wij in de berm, niet te ver, een geultje langs de weg. Al met al hebben over de eerste 15 kilometer zes tegenliggers en alles gaat heel voorzichtig - net als egeltjes - maar wel goed.
De weg wordt wat breder, meer bewoning, karakteristieke woningen, smalle doorgangen in dorpjes, een Mariabeeldje, een dorpje, een kerk enz. Het is ongeveer half één en de maag begint te knorren maar dan - als een geschenk uit de hemel - is daar plotseling een eenvoudige 'air' parkeerplaats met picknick banken, dus geen getreuzel, op de bank met een - meegebrachte - lunch. In de zon, wel wat koude wind.
We gaan weer verder en pas na Caen komen we op de snelweg, het is twee uur als we bij de camping op de stoep staan.... Echter die gaat pas om drie uur open. Daarover niet getreurd, de koelkast op gas, stoeltjes en boekjes uit de car en we vermaken ons wel.
Als de campingbazin er dan is gaat het ook snel, het wordt plaats 03, met wat beschutting en veel zon. We besluiten om vandaag, de verjaardag van zwager Joop, ook te gaan barbequeën maar het is buiten zo koud geworden dat het geen pretje is. We eten lekker, doen de afwas en maken een reisverslag. Helaas geen wifi! Einde van de dag, tot morgen.
Maandag 19 mei 2025 Omaha Beach
Het is een koude nacht geweest, in de caravan is het maar acht graden, dus toch maar vlug de kachels aan. We nemen de tijd voor alles, douchen, tafel dekken, enz. Het
Overlord museum gaat pas om tien uur open dus we hebben ook nog tijd voor een kopje koffie. Daarbij komt dat het maar twee kilometer bij ons vandaan is. We hadden het ook kunnen lopen, maar we hebben nog meer te doen/zien alhier. We zijn niet alleen, bussen vol worden aangevoerd en bij de ingang van het museum staat een rij, we
kopen ons kaartje, het is inmiddels twintig over tien. Het is één grote geënsceneerde uitstalling van legervoertuigen met daarbij levensechte soldaten. Over alles heen klinken harde geluiden van kanonnen, vliegtuigen en geweervuur. Je weet dat het niet echt is maar afschikwekkend is het zeker. Langzaam lopen we de route, met vele anderen maar het meest bijzonder is de gallerij met de echte verhalen, de verhalen van de soldaten die het overleefd hebben. De meesten allang overleden, maar de echte
taaie pas in 2020 en zelfs 2023. Als je de verhalen leest, dan begrijp je hoe afschuwelijk de situatie is geweest voor die mannen. Eén schrijft ik ga door omdat mijn kameraden door gaan, een ander om mijn gewonde of dode kameraden niet te laten zitten, we gingen door voor elkaar. Die verhalen vind ik het meest emotioneel, je kunt heel
afstandelijk naar oorlog kijken maar het zijn echte mensen die samen hun leven wagen om een verachtelijk regime terug in zijn hok te krijgen. Ook het verzet krijgt bijzondere aandacht, zij zijn de informatie verschaffers over de actuele situatie. Opmerkelijk is de 'truc' om naar zg. familie en kenissen aanzichtkaarten te sturen, hiermee konden ze in Engeland beter situaties inschatten en bij hun plannen gebruiken. Al met al heeft de voorbereiding - logisch - meer dan een jaar geduurd, mensen
selecteren, opleiden en trainen, apparatuur, voertuigen, lichte en zware wapens ontwikkelen en fabriceren, vaak in duizendtallen. Toch ging er bij de landing nogalwat mis, dropping op de verkeerde plaats vanwege mist en niet werkende apparatuur. Maar doorzettingsvermogen maakte het verschil.
Daarna gaan we naar het Amerikaans Oorlogskerkhof, ook dit is echt heel indrukwekkend, duizenden kruisen markeren de begraafplaats van evenveel gedode Amerikanen. Het veld wordt overspoeld door voornamelijk Amerikanen die met grote aantallen bussen worden aangevoerd. Ook wij lopen rondom het veld, dat misschien wel tien of meer voetbalvelden groot is. Daarna gaan we naar het grote - tja, hoe noem je dat - waar een heel groot beeld staat van een man die geraakt lijkt te zijn. (Voor een land
dat niet echt betrokken was tot de aanval op Pearl Harbour zijn er echt heel veel Amerikanen gedood in de strijd.)
We gaan even - thuis - lunchen, een Franse lunch is ons echt te veel. Daarna gaan we naar het Omaha Beach Memorial bij Les Moulins. We moeten hier betalen voor het
parkeren, prima, maar hoe werkt dat, de eerste euro valt in de gleuf maar geen bonnetje, een Engelsman, vergelijkt het al met een gokapparaat, uiteindelijk lukt het bij een ander apparaat.
Het monument is eveneens erg indrukwekkend maar vertelt in directe zin niets over de pijn die de soldatengeleden hebben, althans dat zien wij er niet in.
We gaan door naar Pointe du Hoc, waar echt een stunt uitgehaald werd, speciaal getrainde 'Rangers' beklommen vanaf de zee de heel stijle rotsen, recht omhoog. Het lukte ze uiteindelijk om de bemanning van het grote kanon wat daar stond uit te schakelen. Triest is dat van de 225 Rangers, er maar 90 het overleefd hebben. Zo triest
is oorlog.
We gaan nu verder over wat als toeritische route aangeduid wordt naar GrandCamp- Maisy. Het is inmiddels drie uur en dus zouden we wel een kopje thee of koffie kunnen
gebruiken. De enige bar rijden we eerst voorbij en dus proberen we bij een geopend restaurant, maar een restaurant is geen bar dus geen koffie en thee. We maken dus maar een 'ererondje' door het dorp en vinden toch de enige bar die open is. Het is er leuk ingericht, de man is erg aardig, de koffie thee prima, voor een nette prijs.
Dan wikken en wegen, gaan we nog naar Sainte Mère Église, ons aangeraden door Hendrik, we gaan toch, het is nog vroeg. Wel ruim 30 kilometer, maar ja, we zijn er nu 'in de buurt'. Aangekomen in het stadje, is ook hier weer een bus geleegd, grappig is dat de man die we vandaag al twee keer eerder gezien hebben we ook hier weer tegenkomen. Bijzonder is het verhaal van parachutist John Steel die aan de kerktoren bleef hangen met zijn parachute. Een Duitser die hem dood wilde schieten deed dat niet omdat hij op heilige grond hing. Het heeft zijn leven gered, hij overleed in 1969, gewoon thuis.
We bezoeken het toch wel fraaie kerkje en branden weer een kaarsje, de vorige was op. Dan zoeken we een tentje voor een ijsje en dat vinden we, op het plein bij de kerk, heerlijk.
Nu nog even terug naar de camping. Onderweg toch nog een paar bijzondere monumenten: voor de man die zijn leven gaf voor een betere mensheid en voor de mannen die stierven voor hun land. Dat was het wel voor vandaag. We hebben een dagje bijgeboekt, morgen naar Bayeux. Welterusten!
Naar de volgende week 2.
Terug naar Gerritsma-site